XXIII Pińczowskie Spotkania Historyczne za nami

XXIII Pińczowskie Spotkania Historyczne odbyły się 23 września w siedzibie biblioteki przy ul. Nowy Świat 3. Rozpoczęto je minutą ciszy – pamięci Andrzeja Dziubińskiego oraz wspomnieniem pedagoga, regionalisty, przewodnika, prelegenta Pińczowskich Spotkań Historycznych, autora publikacji o Pińczowie, min. „Przechadzki po Pińczowie”, „Pińczowskie rozmaitości”, „Sławne postacie w dziejach Pińczowa”.

Tematem tegorocznych Spotkań był: Klasztor. Szpital. Miłosierdzie. Z przeszłości pińczowskich zakonów żeńskich w XIX i XX wieku.

Zmierzch pińczowskiego klasztoru norbertanek w latach 1820-1864 przedstawiła dr hab. Anna Szylar. Siostry szerzą kult Eucharystii i nabożeństwo do Matki Bożej. Zakon ma charakter kontemplacyjny. Do II wojny światowej norbertanki we własnych szkołach kształciły młodzież żeńską oraz prowadziły ochronki dla dzieci. Noszą habity koloru białego i czarne welony.

Siostry miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w mirowskim szpitalu św. Juliana w Pińczowie. Zadaniem każdej szarytki jest szerzenie chwały bożej oraz służba Jezusowi w bliźnich najbardziej potrzebującym pomocy i żyjących w niedoli, a więc ubogich, chorych, starcach i dzieciach. Siostry podejmowały przede wszystkim pracę w ambulatoriach, szpitalach i domach opieki, szkołach, sierocińcach i żłobkach. Ten temat opracowała s. Jadwiga Kisielewska, szarytka z Warszawy.

Posługa sióstr sercanek w mirowskim szpitalu św. Juliana w Pińczowie. Zgromadzenie Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego założone przez bł. Józefa Sebastiana Pelczara, profesora i rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego, powstało w 1894 r. w Krakowie. Cechą duchowości Zgromadzenia jest kult Najświętszego Serca Jezusowego oraz symbol serca wyszyty na habitach sióstr wyrażający miłość Chrystusa ku ludziom, objawioną w przebitym na krzyżu sercu, zranionym cierniami grzechów. Posługę sióstr w pińczowskim szpitalu przedstawiła s. Jadwiga Kupczewska, pińczowianka. Wykłady uzupełniała wystawa dotycząca trzech zakonów żeńskich.